هورمون رشد برای بدنسازها و ورزشکاران
5 از 2 رای

IGF-1، یا فاکتور رشد شبه انسولین ۱، یک هورمون آنابولیک جالب است که مشخص شده که مکملی عالی برای رژیم های دوره ای غنی از فیتوکمیکال ها برای بدنسازها و ورزشکاران است. در این نوشته، ما با نگاهی دقیق تر عملکرد IGF-1 ها، اینکه با استفاده از آنها می توانید چه نتایجی انتظار داشته باشید و عوارض جانبی احتمالی آن ها که باید مراقب آن باشید را بررسی خواهیم کرد.

IGF-1، که به صورت طبیعی توسط کبد تولید می شود، یک هورمون با ساختاری مشابه انسولین است. در دوران کودکی یکی از هورمون های اصلی مسئول رشد است و یک پیش ساز قدرتمند برای رشد سلولی در بزرگسالان می باشد- چیزی که طبیعتاً توجه بدنسازها و ورزشکاران را به خود جلب می کند.

عملکرد IGF-1

از نظر تأثیر بر بدن، IGF-1 ویژگی های مشابه زیادی با هورمون رشد (HGH) دارد. HGH در واقع یک پیش ساز IGF-1 است؛ زمانی که HGH به گیرنده هایش متصل می شود برای رهاسازی IGF-1 پیام ارسال می کند. این IGF-1 است که رشد عضلانی را تحریک میکند و متابولیسم پروتئین را بالا می برد.

IGF-1 به میزان بسیار زیادی آنابولیک است و هم هایپرتروفی(رشد) عضلانی و هم هایپرپلازی (تشکیل سلول های عضلانی جدید) را افزایش می دهد. با وجود اینکه سطح رشد عضلانی حاصل از مصرف IGF-1 کمتر از میزان رشد حاصل از مصرف  اکثر استروئیدهای آندروژنیک آنابولیک است، اثرات هایپرپلازی IGF-1 بسیار مطلوب هستند؛ اثراتی که با استفاده از استروئید ها، که صرفاً موجب هایپرتروفی بافت عضلانی موجود می شوند، به دست نمی آیند.

 

علاوه بر این، و به خصوص قابل توجه ورزشکاران، IGF-1 بر روی بافت همبند و ترمیم غضروف مفصلی اثر مثبتی دارد که آن را ترکیبی عالی برای استفاده حین توانبخشی و فازهای سنگین تمرین می کند.

به نظر نمی رسد که IGF-1، برخلاف HGH، به طور مستقیم موجب بالا رفتن متابولیسم چربی شود. این مسأله جالب است، چون بسیاری از استفاده کنندگان از هورمون به توانایی آشکار آن در کاهش یا حفظ سطح چربی بدن حین دوره های مصرف کالری بالا تأیید می کنند، اما با این وجود احتمالاً این به اثر شبه انسولین IGF-1 مربوط می شود که یک وضعیت قند خون پایین تر را به وجود می آورد. توجه به این نکته اهمیت دارد. بعدتر، زمانی که دربارۀ عوارض جانبی صحبت می کنیم، به آن خواهیم پرداخت.

 

تفاوت بین IGF-1 LR3 و IGF-1 DES

زمانی که اکثر افراد درباره IGF-1 صحبت می کنند در واقع اغلب گونۀ IGF-1 LR3 آن را در نظر دارند.

IGF-1 ، در شکل پایه، با داشتن نیمه عمر خیلی کوتاه (کوچکتر از ۱۰ دقیقه) و ناپایداری بسیار زیاداش، معمولاً توسط بدنسازها و ورزشکاران مورد استفاده قرار نمی گیرد. دو گونه متداول IGF-1 LR3 و IGF-1 DES، هر دو، گونه های تغییر شکل یافتۀ پروتئین اصلی هستند و خصوصیاتی عالی برای استفاده دارند؛ حساسیت کمتر، قدرتمند تر و نیمه عمر طولانی تر.

IGF-1 LR3 – در حالی که IGF-1  در شکل پایه نیمۀ عمری کمتر از ده دقیقه دارد، نیمه عمر IGF-1 LR3 یک روز است. با چنین نیمه عمر طولانی ای، هورمون بازه زمانی بیشتری برای گردش در بدن، اتصال به گیرنده ها و اعمال اثراتش دارد.

این مطلب را هم بخوانید  ۵ ماده غذایی که به طور طبیعی عملکرد ورزشی را افزایش می دهند

 

با IGF-1 LR3 انجام تزریق در محل های خاص نه ضروری و نه موثر خواهد بود، چون هورمون، با توجه به نیمه عمر آن، فرصت زیادی برای پخش شدن از محل تزریق دارد.

IGF-1 DES – که گونۀ قدرتمندتر است، نیمه عمری حدود ۳۰ دقیقه دارد و بسیار ناپایدارتر از LR3 است.

تزریق IGF-1 DES در محل های خاص می تواند موثر و با ارزش باشد. بدنسازها معمولاً قبل از تمرین در گروه های عضلانی ای که قصد تمرین دادن آن ها را دارند تزریق انجام می دهند. این کار از نظر تئوری دقیق و درست است. ایجاد اسید لاکتیک زیاد موجب می شود که قابلیت گیرنده های IGF-1 بیشتر شود، بنابراین با تزریق به درون گروه عضلانی ای که قرار است تمرین داده شود باید بهترین نتایج حاصل شود.

 

تزریق های محلی پیش از جلسات تمرین از پاسخ زیستی درونی استفاده می کند، که به طور طبیعی در یک جلسۀ تمرین وجود دارد- اسید لاکتیک، درون عضله ای که روی آن کار می شود ایجاد می شود که برای رهاسازی HGH و IGF-1 برای کمک به بازسازی بافت های عضلانی آسیب دیده در ابعاد میکروسکوپی پیام ارسال می کند. بدن هوشمند است و IGF-1 در نهایت به جایی می رود که به آن نیاز است؛ یعنی به گیرنده هایی که توسط اسید لاکتیک تغییر شکل داده اند متصل می شود.

 

دوره ها ، دوزها و نتایج

اولین چیزی که باید به آن توجه کرد این است که IGF-1 یک هورمون پیشرفته است و تنها کسانی که تجربه چندین دوره مصرف استروئید آندروژنیک آنابولیک دارند باید استفاده از آن را در نظر داشته باشند.

IGF-1  افزایش توده عضلانی یا افزایش قدرت حاصل از استفاده از استروئیدها را ایجاد نخواهد کرد. اگر می خواهید از هزینه ای که می کنید بیشترین نتیجه را بگیرید، به جای آن دایانابول یا دورۀ تستوسترون را امتحان کنید. اما IGF-1 چندین ویژگی منحصر به فرد دارد که برای بسیاری از بدنسازها و ورزشکاران بسیار با ارزش است.

 

همانطور که گفته شد، IGF-1 می تواند کاری انجام دهد که هیچ استروئیدی نمی تواند- افزایش تعداد سلول های عضلانی شما از طریق هایپرپلازی. ورزشکاران دیگر به خصوصیات ژنتیکی شان محدود نخواهند بود. IGF-1، با افزایش تعداد سلولهای عضلانی ای که می توانند از طریق تمرین و دوره های استروئید هایپرتروفی شوند، پتانسیل ورزشکاران را بالا می برد.

IGF-1 هورمونی است که بدون تردید به بهبود عملکرد ورزشکاران کمک می کند، زمان ریکاوری را کاهش می دهد، و آن ها را از محدودۀ توانایی های ژنتیکی شان فراتر می برد.

یک مقدار اولیۀ خوب برای میزان مصرف IGF-1 LR3، ۴۰ میکروگرم در روز است. به شکل عجیب (و از نظر من غیر عاقلانه ای) دیدن میزان مصرف ۱۰۰ میکروگرم در روز که توسط بعضی منابع اینترنتی توصیه می شود غیر معمول نیست، اما تجربۀ من نشان می دهد که این اندازه از دوز کاملاً غیر ضروری است و من دوز بیشتر از ۱۰۰ میکروگرم را حتی برای پیشرفته ترین ورزشکاران که تجربۀ زیادی در مصرف IGF-1 دارند هم توصیه نمی کنم.

 

IGF-1 LR3 باید به صورت داخل عضلانی تزریق شود و با توجه به نیمه عمر طولانی تر آن نیازی به تزریق در یک محل خاص ندارد، بسیاری از ورزشکاران ترجیح می دهند که بعد از جلسۀ تمرین آن را درون گروه عضلانی ای که تمرین داده اند تزریق کنند.

این مطلب را هم بخوانید  خاصیت ها ، موارد استفاده و اثرات جانبی گلوتامین

یک دورۀ معمولی IGF-1 چهار هفته طول خواهد کشید، و زمانی که با استروئید آندروژنیک آنابولیک که اثرات آن را تقویت می کند همراه شود، بهترین نتایج را به همراه خواهد داشت. چیزی که باید در مورد IGF-1 به خاطر داشته باشید این است که انتظار نتایج خارق العاده با استفاده از آن را نداشته باشید. این هورمون یک مزیت اضافی برای ورزشکاران پیشرفته است که با افزایش صد یا دویست گرمی عضلات شان در یک هفته خوشحال می شوند و انتظار به دست آوردن فواید طولانی مدت از آن را دارند.

یک مورد استفاده متداول و موثر دیگر از IGF-1 به عنوان یک پل به دورۀ PCT است. زمانی که یک ورزشکار یک دورۀ استروئید را متوقف می کند، تولید تستوسترون طبیعی آنها معمولاً به شکل قابل توجهی کاهش پیدا می کند- یک وضعیت کاتابولیک که باید هرچه سریعتر با پیروی از یک پروتکل PCT مناسب جبران شود. با زمان بندی برای شروع دورۀ IGF-1 یک هفته پیش از پایان یک دورۀ استروئید، می توانیم پوشش آنابولیک را حین PCT فراهم کنیم، و غیر عادی نیست که زمانی که ورزشکاران از این پروتکل پیروی می کنند شاهد افزایش قابل قبولی در حجم و قدرت عضلات حین PCT شان باشند.

در استفاده از IGF-1 DES، دوزها کاملاً مشابه هستند، یعنی ۲۰ تا ۴۰ میکروگرم در روز برای داشتن یک شروع معقول. از آنجا که IGF-1 معمولاً پیش از جلسۀ تمرین درون گروه عضلانی هدف تزریق می شود معمول است که دوز مصرفی دو قسمت شود تا هر دو طرف بدن میزان برابری دریافت کنند، به عنوان مثال، ۲۰ میکروگرم داخل عضلۀ جلو بازوی چپ و ۲۰ میکروگرم درون جلوبازوی راست.

 

عوارض جانبی ای که باید مراقب آنها بود

IGF-1 یک هورمون قوی است و باید به ارزش و اهمیت آن توجه داشت.

تسریع رشد تومور ، افزایش ریسک سرطان و بزرگ شدن اندام های داخلی همگی عوارض جانبی بالقوۀ استفاده از  IGF-1هستند. از آنجا که من هیچ کس را به استفاده از مواد غیرمجاز (از جمله IGF-1)ترغیب نمی کنم، به خصوص زمانی که یک عضو نزدیک خانواده شما سابقۀ سرطان داشته باشد استفاده نادرست از IGF-1 غیرعاقلانه به نظر می رسد.

 

IGF-1 به روشی مشابه با انسولین عمل می کند و مصرف آن منجر به حرکت به سمت یک وضعیت کاهش قند خون می شود. این چیزی است که همه باید به آن توجه داشته باشند، خصوصاً کسانی که از انسولین استفاده/استفاده نادرست می کنند و قصد دارند که همزمان IGF-1 مصرف کنند.

سردردها (گاهی اوقات شدید) و حالت تهوع عوارض جانبی گزارش شدۀ کاملاً معمول در زمان استفاده از IGF-1  هستند و به نظر می رسد که به میزان دوز مصرفی بستگی داشته باشند.

ارائه شده توسط تیم دوپامین
منبع: fitnessuncovered

تنها با ذکر منبع راضی به کپی کردن مطالب سایت دوپامین فیت هستیم

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

لطفاً دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید